தமிழியலும் (பிறஇயல்) அயல்களும்!

இந்தக் கட்டுரை, என்னோடான கலந்துரையாடல் புரிதலோடு,.அரட்டைச்சேயிழை (சேட்ஜிபிடி) நுண்ணறிவு உருவாக்கியது.

முன்னுரை:

மனிதன் அறிவைப் பெறும் முறையே, அவனுடைய உலகப் பார்வையை உருவாக்குகிறது. உலகத்தை அறிய முற்படும் போது, ஒரு குறிப்பிட்ட சான்றோர், ஒரு புனைவு, ஒரு சமய நூல், ஒரு குறியீடு, ஒரு நிறுவப்பட்ட கோட்பாடு ஆகியவற்றை இறுதி வழிகாட்டியாக ஏற்றுக்கொண்டு அதன் வழியே அனைத்தையும் விளக்க முயல்வது ஒரு வகை அறிவுமுறை. அதற்கு மாறாக, முன்னோர் அறிவை ஆசிரியராகக் கொண்டு, இயற்கையின் காரணத்தையும், நிகழ்வுகளின் முன்பின் தொடர்ச்சியையும் ஆராய்ந்து, தம்மின் தம்மக்கள் அறிவுடைமையை வளர்த்துக்கொள்வது வேறொரு அறிவுமுறை.

இவ்விரண்டையும் வேறுபடுத்திப் பார்ப்பதற்காக இக்கட்டுரையில் –இயல்- என்றும் –அயல்- என்றும் இரண்டு கருத்துச் சொற்களைப் பயன்படுத்துகிறோம்.

இங்கே “அயல்” என்பது பிற நாடுகளைச் சேர்ந்தது என்ற பொருளில் மட்டும் பயன்படுத்தப்படவில்லை. தனக்கு வெளியிலிருந்து வந்த ஒரு வழிகாட்டியை மையமாகக் கொண்டு, அதன் அடிப்படையில் அறிவை அமைத்துக்கொள்ளும் அணுகுமுறை என்ற கருத்தில் பயன்படுத்தப்படுகிறது.

அதேபோல் “தமிழியல்” என்பது தமிழைப் பற்றிய மொழியியல் ஆய்வு மட்டுமன்று. தமிழ்முன்னோர் விட்டுச் சென்ற அறிவை ஆசிரியராகக் கொண்டு, காரணம், இயற்கை, இருமை, இடம், காலம், முன்–பின் தொடர்ச்சி, அகம்–புறம் ஆகியவற்றின் வழியாகத் தொடர்ந்து அறிவை உருவாக்கும் முறை என்ற விரிவான பொருளில் இங்கே எடுத்துக்கொள்ளப்படுகிறது.

1. இயல் – அயல்- அறிவு உருவாகும் இரண்டு அணுகுமுறைகள்: இரு அறிவு அமைப்பு தன்னுடைய உண்மைகளை எவ்வாறு நிர்ணயிக்கிறது என்பது அதன் அடிப்படை இயல்பை வெளிப்படுத்துகிறது.

ஒரு அமைப்பு,“இதனைச் சான்றோர் கூறியுள்ளார்; ஆகவே இது உண்மை”என்று தொடங்கலாம்.

மற்றொரு அமைப்பு,“இது நிகழ்கிறது; ஏன் நிகழ்கிறது? இதற்கு முன் என்ன இருந்தது? இதன் பின் என்ன நிகழ்கிறது?” என்று தொடங்கலாம்.

முதல் முறை வழிகாட்டி மைய அறிவு. இரண்டாவது முறை காரணத் தொடர்ச்சி மைய அறிவு.

தமிழியல் முன்னோர்களை ஆசிரியர்களாக மதிக்கிறது; ஆனால் அவர்களின் சொற்களை இறுதி முடிவாகப் பூட்டி வைக்காமல், அவர்களிடமிருந்து பெற்ற அறிவைத் தொடர்ந்து வளர்க்கிறது. இதற்கே “தம்மின் தம்மக்கள் அறிவுடைமை” என்ற நிலைப்பாடு பொருந்துகிறது.

ஆசிரியரைப் பின்பற்றுவது வேறு; ஆசிரியரிடமிருந்து கற்றுக்கொண்டு தானும் அறிவுடையவனாக வளர்வது வேறு. தமிழியல் இரண்டாவதையே வலியுறுத்துகிறது.

2. அயல்கள் ஓர்மையை நோக்குகின்றன

பிராமணியம், அராபியம், ஐரோப்பியம், உலகமதங்கள், மார்க்சியம் போன்ற பல்வேறு அறிவு–கருத்தியல் அமைப்புகள் வரலாற்றில் வெவ்வேறு வழிகாட்டிகளையும் கோட்பாட்டு மரபுகளையும் உருவாக்கியுள்ளன.

இவற்றை ஒன்றுபோல் இருப்பதாகக் கூறுவது நோக்கமல்ல. அவற்றுக்கிடையே பெரும் வேறுபாடுகள் உள்ளன. ஆனால் தமிழியல் பார்வையில் அவற்றில் காணக்கூடிய ஒரு பொதுப் பண்பு: ஒரு குறிப்பிட்ட வழிகாட்டி, முதன்மைக் கோட்பாடு அல்லது நிறுவப்பட்ட கருத்தை மையமாக்கி அறிவை ஒழுங்குபடுத்துதல். இதனை இக்கட்டுரையில் ஓர்மை நோக்கு என்று குறிப்பிடலாம்.

ஓர்மை என்பது வெறுமனே “ஒன்று” என்ற எண்ணிக்கை அல்ல. பல்வேறு நிகழ்வுகளை ஒரு மையக் கருத்தின் கீழ் ஒன்றுபடுத்தும் அறிவுமுறை.

அதற்கு மாறாக தமிழியல் இருமையை அடிப்படையாகக் கொண்டு தொடர்பை ஆராய்கிறது.

3. தமிழியலின் இருமை

தமிழியலின் அடிப்படையில் “முதலெனப்படுவது இடமும் காலமும்” என்ற கருத்து வைக்கப்படுகிறது. இடம் தனித்து பொருள்படாது; காலமும் தனித்து பொருள்படாது. இடத்தில் நிகழ்வு தோன்றுகிறது. காலத்தில் அது தொடர்கிறது.

எனவே,

இடம் + காலம் → நிகழ்வு

என்ற தொடர்பிலிருந்து இயற்கையைப் புரிந்துகொள்ள முடியும்.

இதுவே தமிழியலின் இருமெய் கோட்பாட்டு அடிப்படை எனக் கொள்ளப்படுகிறது. இருமை என்பது இரண்டு பொருட்களை மட்டும் எண்ணுவது அல்ல. இரண்டு கூறுகளின் உறவிலிருந்து நிகழ்வை அறிதல் என்பதே அதன் ஆழமான பொருள்.

அதனால் தமிழியல்:

ஒன்று எது? என்பதோடு நின்றுவிடாமல், இரண்டிற்கிடையிலான உறவு என்ன? என்று கேட்கிறது.

4. காரணமும் முன்பின் தொடர்ச்சியும்

தமிழியல் அறிவின் மற்றொரு முக்கியமான இயல்பு காரணமும் முன்பின் தொடர்ச்சியும் ஆகும். ஒரு நிகழ்வை விளக்குவதற்கு,“அப்படித்தான் இருக்கிறது என்று கூறுவது போதாது.

அதற்கு, அது எப்படி தோன்றியது? அதற்கு முன் என்ன இருந்தது? அதன் காரணம் என்ன? அதன் பின் என்ன நிகழ்கிறது? அது எந்த இயற்கைத் தொடர்ச்சியில் உள்ளது? என்பன கேட்கப்பட வேண்டும். இதுவே ஆழஅறிவு.

இதற்கு மாறாக, பல தகவல்களை வெவ்வேறு இடங்களிலிருந்து சேகரித்து, பெயர்கள், குறியீடுகள், கதைகள், புனைவுகள், ஏற்கப்பட்ட சான்றுகள் ஆகியவற்றை விரிவாகச் சேர்ப்பது அகலஅறிவு எனக் கொள்ளலாம்.

அகலஅறிவு அறிவின் பரப்பை அதிகரிக்கலாம். ஆழஅறிவு அதன் காரணத்தைத் தேடுகிறது. தமிழியலின் வலிமை இந்த ஆழஅறிவில்தான் இருக்கிறது.

5. “கடவுள்” – தமிழியலின் இயல்

இங்கே “கடவுள்” என்ற தமிழ்ச்சொல் மிக முக்கியமானதாகிறது. ஒரு புனைவிலிருந்து கடவுளை உருவாக்கி, பின்னர் அந்தக் கடவுளால் இயற்கை உருவாக்கப்பட்டது என்று விளக்குவது ஒரு அணுகுமுறை. ஆனால் தமிழியல் முதலில் இயற்கையைப் பார்க்கிறது. இயற்கையின் நிகழ்வை ஆராய்கிறது. அதன் முன்பையும் பின்பையும் ஆராய்கிறது. அதன் எல்லையையும் எல்லையின்மையையும் ஆராய்கிறது. அதைக் கடந்து நிற்கும் அல்லது கடந்து செல்லும் கருத்தை “கடவுள்” என்ற தமிழ்ச்சொல் வழியாக அணுகுகிறது.

இதனால் “கடவுள்” என்பது ஒரு குறிப்பிட்ட உருவத்தின் பெயராக மட்டும் சுருங்கிவிடக் கூடாது. ஒரு மொழியின் சொல், அதன் கருத்தியல் வரலாற்றோடு ஆராயப்பட வேண்டும்.

6. லிங்கோத்பவர் – கடவுள் அல்ல;

ஒரு அயல் குறியீட்டு அமைப்பு இதனால்தான் லிங்கோத்பவர் பற்றிய விவாதம் முக்கியமாகிறது. லிங்கோத்பவர் மரபில் சிவன் அளவிட முடியாத பேருருவாக அல்லது சோதித் தூணாகத் தோன்றுகிறார். பிரம்மா மேலையும் திருமால் கீழையும் தேடிச் சென்றும் அதன் எல்லையைக் காண முடியவில்லை என்ற புனைவு உள்ளது.

இந்தக் கதையை ஒரு சமயப் புனைவாக ஆய்வு செய்வதில் சிக்கல் இல்லை.

ஆனால், லிங்கோத்பவர் = தமிழியலின் கடவுள் என்று நேரடியாகச் சமப்படுத்துவது வேறு விஷயம்.

தமிழியல் முதலில் கேட்க வேண்டிய கேள்வி: இந்தக் குறியீடு எந்த அறிவுத் தொடர்ச்சியிலிருந்து வந்தது? என்பதாகும்.

அடுத்த கேள்வி: இது இயற்கையின் காரணத்தை விளக்குகிறதா, அல்லது ஏற்கப்பட்ட ஒரு புனைவின் வழியாக இயற்கையை விளக்குகிறதா? என்பதாகும்.

இந்த அளவுகோலில் பார்த்தால், “கடவுள்” என்ற தமிழியல் கருத்தையும் “லிங்கோத்பவர்” என்ற குறிப்பிட்ட சமயக் குறியீட்டையும் ஒன்றாகக் கருத முடியாது.

7. இயற்கையின் இருமையை பாலியலாகக் குறுக்கக் கூடாது

தமிழியலின் இருமை அணுகுமுறையில் பெண் இடத்தின் கூறு; ஆண் காலத்தின் கூறு என்ற கருத்தை நீங்கள் (தமிழறிஞர்.குமரிநாடன்) முன்வைக்கிறீர்கள். இதனை இயற்கையின் இருமை அமைப்பாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

ஆனால் இதனை,

பெண் + ஆண் = பாலியல்

பாலியல் = இயற்கையின் தொடக்கம்

என்று குறுக்கிவிடுவது கருத்தியல் மாற்றமாகிவிடுகிறது.

இயற்கையில் பாலியல் இனப்பெருக்கம் முக்கியமான நிகழ்வாக இருக்கலாம். ஆனால் இயற்கையின் முழுக் காரணத்தையும் பாலியல் நிகழ்வாகக் குறைப்பது வேறு நிலை.

இதனால்தான் லிங்கம்–யோனி என்ற உடற்குறியீட்டிலிருந்து இயற்கையின் தொடக்கத்தை விளக்குவது பண்பாட்டுச் சிக்கல்களை உருவாக்கக்கூடும்.

இயற்கையின் இருமையைப் புரிந்துகொள்ளாமல், அதன் ஒரு வெளிப்பாட்டை முழு இயற்கையின் அடிப்படையாகக் கொள்வது இருமையை ஒருமையாகச் சுருக்கும் முயற்சியாகிவிடுகிறது.

8. பாலியல் பிறழ்வுக்கு பாலியல் கல்வி மட்டுமே தீர்வா?

இங்கே மிகுந்த கவனத்துடன் ஒரு வேறுபாட்டைச் செய்ய வேண்டும். வயதுக்கேற்ற, பாதுகாப்பான, பொறுப்பான பாலியல் கல்வி குழந்தைகள் மற்றும் இளைஞர்கள் உடல் எல்லைகள், சம்மதம், பாதுகாப்பு, உறவுகள் போன்றவற்றைப் புரிந்துகொள்ள உதவக்கூடியது.

ஆனால் நீங்கள் (தமிழறிஞர்.குமரிநாடன்) முன்வைக்கும் கருத்தியல் விமர்சனம் வேறு:

பண்பாட்டின் அடிப்படை அறிவிலேயே பாலியலை இயற்கையின் தொடக்கமாகக் குறுக்கிப் புரிந்துகொண்டால், பின்னர் தோன்றும் பாலியல் சார்ந்த சிக்கல்களை வெறும் பாலியல் தகவல் கல்வியால் மட்டும் தீர்க்க முடியுமா? என்பதே அந்தக் கேள்வி.

அதற்கு தமிழியல் முன்வைக்கும் மாற்றுப் பாதை: புறத்தை அறிந்து → அகத்தைப் புரிந்துகொள்.

9. அகம் – புறம்: தமிழியலின் ஆழமான அறிவுமுறை

தமிழியலின் தனித்துவமான அமைப்புகளில் ஒன்று அகம்–புறம். புறம் என்பது வெளியில் நிகழ்வது. அகம் என்பது உள்ளத்தில் நிகழ்வது. தமிழியல் புறத்தை மறுப்பதில்லை. மாறாக, புறத்தின் வழியாக அகத்தைப் புரிந்துகொள்ளும் வழியை அமைக்கிறது.

இயற்கை, நிலம், காலம், தொழில், வாழ்க்கைநிலை, சமூக உறவு ஆகிய புறநிலைகளிலிருந்து மனிதனின் உள்ளுணர்வுகளான காதல், பிரிவு, காத்திருப்பு, ஊடல், கூடல் போன்ற அகநிலைகளைப் புரிந்துகொள்கிறது.

இதனால் அகம் என்பது வெறும் உடலியல் அல்ல. அகம் என்பது மனித உள்ளத்தின் அனுபவ உலகம்.

10. தலைவன்–தலைவி பெயரிடப்படாததன் பொருள்

தமிழ் அக இலக்கியத்தில் தலைவன், தலைவி போன்ற பொதுப்பெயர்கள் பயன்படுவது ஆழமான அறிவுமுறையைக் காட்டுகிறது.

ஒரு குறிப்பிட்ட மனிதனின் பெயரைச் சுட்டிவிட்டால், அது தனிப்பட்ட வரலாற்றை நோக்கிச் செல்கிறது.

ஆனால் அக இலக்கியம்:“இந்த மனிதருக்கு என்ன நடந்தது?” என்பதைவிட,

“மனிதர்களுக்கு இத்தகைய அகநிலை எவ்வாறு தோன்றுகிறது?” என்பதைக் காட்டுகிறது.

இதனால் பெயரற்ற பொதுமைப்படுத்தல் அகத்தின் முக்கியமான பண்பாகிறது. இது உங்கள் (தமிழறிஞர்.குமரிநாடன்) கருத்தில், தனிப்பட்ட உடலிலிருந்து பொதுவான மனித இயல்பை நோக்கிச் செல்லும் தமிழியல் முறையாக அமைகிறது.

11. நடுகல்: குறியீட்டிலிருந்து இயற்கையைப் பிரித்தறியும் வழி

இந்த இடத்தில் நடுகல் மிக முக்கியமான ஆய்வுப் பொருளாகிறது. ஒரு வீரனின் நினைவாகக் கல் நடப்படுகிறது. அந்தக் கல்: மனித நிகழ்வு → நினைவு → குறியீடு → சமூக நினைவகம் → வழிபாட்டு மரபு என்ற பண்பாட்டு தொடர்ச்சியைப் பெறலாம்.

இங்கே கல் முதலில் ஒரு நினைவுக் குறியீடு. அதன் பிந்தைய பண்பாட்டு வளர்ச்சிகளையும் குறியீட்டு மாற்றங்களையும் ஆராயலாம்.

ஆனால் ஒரு குறியீடு பின்னாளில் பெற்ற பொருளை எடுத்துக்கொண்டு, அதுவே தொடக்கத்தில் இருந்த இயற்கையின் அடிப்படை உண்மை என்று கூறுவது வரலாற்றுத் தொடர்ச்சியைத் தலைகீழாக மாற்றிவிடக்கூடும்.

இதனால் உங்கள் நடுகல் கட்டுரை மிக முக்கியமான பணியை மேற்கொள்கிறது: குறியீட்டின் வரலாற்றையும், இயற்கையின் கருத்தையும் ஒன்றாகக் கலக்காமல் பிரித்துப் பார்க்கிறது.

12. காமசூத்திரம், கொக்கோகம், லிங்கோத்பவர்: ஒரே பொருள் அல்ல; ஒரே அளவுகோலில் ஆய்வு செய்யக்கூடிய அயல்கள்

காமசூத்திரம், கொக்கோகம், லிங்கோத்பவர் ஆகியவை வரலாற்றிலும் நோக்கத்திலும் ஒன்றல்ல.அவற்றை ஒன்றாகக் கலந்து விடுவது சரியல்ல.

ஆனால் தமிழியல் அளவுகோலில் அவற்றிடம் ஒரே கேள்வியைக் கேட்கலாம்:

இவை அறிவை எந்த இடத்திலிருந்து தொடங்குகின்றன?

உடல் அனுபவத்திலிருந்து தொடங்குகிறதா?

குறியீட்டிலிருந்து தொடங்குகிறதா?

புனைவிலிருந்து தொடங்குகிறதா?

அல்லது இயற்கையின் காரணம் மற்றும் முன்பின் தொடர்ச்சியிலிருந்து தொடங்குகிறதா? இந்தக் கேள்வியின் வழியாகவே அயல்–இயல் வேறுபாடு தெளிவடைகிறது.

13. அகலஅறிவும் ஆழஅறிவும்

அயல் அறிவு என்று தமிழியல் விமர்சிக்கும் அணுகுமுறை, பல நேரங்களில்: குறியீடு → பெயர் → கதை → நூல் → சான்று → மேற்கோள் என்ற சங்கிலியை உருவாக்குகிறது. இது அறிவின் அகலத்தைப் பெருக்கக்கூடும்.

ஆனால் தமிழியல் கேட்கும் கேள்வி: காரணம் என்ன? அதற்கு முன் என்ன? அதற்குப் பின் என்ன? இயற்கையில் அது எவ்வாறு நிகழ்கிறது? என்பதாகும். இதுவே ஆழஅறிவு.

அகலஅறிவு “எத்தனை?” என்று கேட்கிறது. ஆழஅறிவு “ஏன்?” என்று கேட்கிறது. அகலஅறிவு “யார் கூறினார்?” என்று கேட்கிறது. ஆழஅறிவு “எதனால் நிகழ்கிறது?” என்று கேட்கிறது.

14. தமிழியல் முன்னோர்களை ஆசிரியர்களாக ஏற்கிறது; எஜமானர்களாக அல்ல

தமிழியலின் மிகப்பெரிய சிறப்பு இதில்தான் இருக்கலாம். முன்னோர்களை மறுப்பதில்லை. ஆனால் அவர்களை இறுதி அதிகாரமாகவும் மாற்றுவதில்லை.

முன்னோர் = ஆசிரியர்.

தம்மின் தம்மக்கள் = தொடர்ந்து அறிவை வளர்ப்போர்.

இதனால் ஒரு தமிழன் தொல்காப்பியத்தைப் படித்துவிட்டு தொல்காப்பியர் கூறிய இடத்திலேயே நின்றுவிட வேண்டியதில்லை.

அவர்:“முன்னோர் இதைக் கண்டார்கள்; நான் இதிலிருந்து இன்னும் என்ன அறிய முடியும்?” என்று கேட்க வேண்டும். இதுவே தம்மின் தம்மக்கள் அறிவுடைமை.

15. தமிழியல் ஒரு மூடிய கோட்பாடு அல்ல

இதனால் தமிழியலை இன்னொரு “ஓர்மைக் கோட்பாடு” ஆக்கக்கூடாது.“தமிழர் சொன்னதால் அது உண்மை” என்பதும் தமிழியல் அல்ல. அதற்குப் பதிலாக: தமிழ்முன்னோர் கண்டறிந்த அறிவை ஆரம்பப் புள்ளியாகக் கொண்டு, இயற்கையின் காரணத்தையும் முன்பின் தொடர்ச்சியையும் மீண்டும் ஆராய்ந்து அறிவை வளர்ப்பதே தமிழியல்.

இதனால் தமிழியல் தன்னைத் தானே திருத்திக்கொள்ளும் திறன் கொண்டதாக இருக்க வேண்டும்.

அறிவின் மதிப்பு அதன் ஆசிரியரின் பெருமையில் அல்ல; அது இயற்கை நிகழ்வை எவ்வளவு காரணபூர்வமாக விளக்குகிறது என்பதில் இருக்க வேண்டும்.

16. இயலும் அயலும்: அடிப்படை வேறுபாடு

இப்போது நமது விவாதத்தைச் சுருக்கமாக அமைக்கலாம்.

அயல்

வழிகாட்டி → கோட்பாடு → புனைவு/குறியீடு → விளக்கம்

தமிழியல்

இயற்கை → இருமை → இடம்–காலம் → காரணம் → முன்–பின் தொடர்ச்சி → அறிவு

அயல்:

“நம்பப்பட்டதை விளக்குகிறது.”

தமிழியல்:

“நிகழ்வதை ஆராய்கிறது.”

அயல்:

“ஒரு மையத்தை அமைக்கிறது.”

தமிழியல்:

“இரு கூறுகளின் உறவை ஆராய்கிறது.”

அயல்:

“குறியீட்டிலிருந்து பொருளை நோக்குகிறது.”

தமிழியல்:

“பொருளிலிருந்து குறியீடு எவ்வாறு தோன்றியது என்று ஆராய்கிறது.”

அயல்:

“புனைவைக் கொண்டு இயற்கையை விளக்கலாம்.”

தமிழியல்:

“இயற்கையின் காரணத்தை அறிந்து புனைவைப் புரிந்துகொள்.”

நிறைவுரை:

தமிழியல் என்பது இன்னொரு மதம் அல்ல. இன்னொரு சமயப் புனைவு அல்ல. இன்னொரு ஒர்மைக் கோட்பாடும் அல்ல

அது அறிவை உருவாக்கும் ஒரு தமிழ்முன்னோர் வழி என்று புரிந்துகொள்ளப்பட வேண்டும்.

அதன் அடிப்படை:

இருமை.

அதன் முதல் நிலை:

இடமும் காலமும்.

அதன் ஆய்வு முறை:

காரணமும் முன்பின் தொடர்ச்சியும்.

அதன் மனிதவியல்:

அகம்–புறம்.

அதன் அறிவியல் பண்பு:

தம்மின் தம்மக்கள் அறிவுடைமை.

அதன் நோக்கம்:

இயற்கையைப் புரிந்துகொண்டு அறிவைத் தொடர்ந்து வளர்த்தல்.

இந்த அடிப்படையில் “கடவுள்” மற்றும் “லிங்கம்” இரண்டையும் ஒன்றாகக் கருத வேண்டியதில்லை.

“கடவுள்” என்பது தமிழ்ச்சொல் சார்ந்த இயற்கை–அறிவுக் கருத்தாக ஆராயப்பட வேண்டியது; “லிங்கோத்பவர்” என்பது குறிப்பிட்ட சமய மரபில் உருவான குறியீட்டு–புனைவாக ஆராயப்பட வேண்டியது.

அதேபோல் நடுகல் என்பது ஒரு பண்பாட்டு நினைவுக் குறியீடாக ஆராயப்பட வேண்டியது; அதன் பிந்தைய குறியீட்டு மாற்றங்களை எடுத்துக்கொண்டு இயற்கையின் தொடக்கத்தை விளக்குவது வேறு விஷயம்.

எனவே, தமிழியல் முன்வைக்கும் அடிப்படைக் கேள்வி:

“எதை நம்ப வேண்டும்?” என்பது அல்ல.

“எதனால் இது நிகழ்கிறது?” என்பதே.

அந்த ஒரு மாற்றமே அயல் அறிவிலிருந்து தமிழியல் ஆழஅறிவுக்கான பயணத்தின் தொடக்கமாகிறது.